Dawno, dawno temu w małej, uroczej miejscowości wśród wzgórz żyła sobie mała dziewczynka imieniem Zosia. Mieszkała z babcią w drewnianej chatce otoczonej ogrodem pełnym kwiatów i drzew owocowych. Każdego dnia była bardzo szczęśliwa, ale największą radość sprawiał jej mały kociak – puszysty, czarny kotek o imieniu Czarek.
Czarek był towarzyski i ciekawski. Codziennie biegał za motylkami, wspinał się na drzewa i grał z Zosią w chowanego. Pewnego jednak dnia, gdy dziewczynka zasnęła po południowym posiłku, Czarek postanowił poszukać nowych przygód. Wyszedł przez otwarte okno i pobiegł między krzaki, śledząc tajemniczy zapach.
Gdy Zosia obudziła się i nie znalazła swojego pupila, bardzo się wystraszyła. Obeszła cały ogród, zawołała go kilka razy, ale Czarka nigdzie nie było. Dziewczynka zaczęła płakać, a babcia pogładziła ją po głowie i powiedziała:
– Nie martw się, Zusiunio. Kotki są sprytne, ale czasem potrzebują pomocy, żeby wrócić do domu. Chodźmy razem go poszukać.
Zosia odzyskała nadzieję i ruszyli we dwójkę: przez łąkę, obok potoku, aż do starego dębu, gdzie często spotykali się leśne zwierzęta. Tam spotkali lisicę Lusinkę, która spytała:
– Dzień dobry! Co tam u was? Wygląda, że coś się stało?
– Czarek się zgubił – odpowiedziała smutno Zosia. – Szukamy go już długo…
Lisica pokiwała głową i powiedziała:
– Widziałam dziś małego, czarnego kotka, który szedł w stronę opuszczonej chatki za wzgórzem. Może tam jest?
Zosia i babcia podziękowały Lisince i ruszyły dalej. Po drodze napotkali również sową, którą poprosili o pomoc. Sowa wzbiła się w powietrze i spojrzała z wysokiej gałęzi. Wkrótce zawołała:
– Jest! Tuż za pagórkiem, przy małej chatce… widzę czarną plamkę!
Zosia zaczęła biec, a serce biło jej jak szalone. Kiedy dotarli do chatki, zobaczyli Czarka siedzącego na progu i miauczącego żałośnie. Gdy usłyszał głos Zosi, rzucił się ku niej i zaczął się cierać o jej nogi.
– Czarek! – zawołała radośnie dziewczynka, podnosząc go na ręce. – Już nigdzie nie pójdziesz sam!
Kotek zamruczał zadowolony, a Zosia podziękowała wszystkim zwierzętom za pomoc. Od tego dnia Czarek był mniej ciekawski i nigdy już się nie zgubił. A Zosia nauczyła się, że nawet gdy coś się stanie, przyjaciele zawsze pomogą znaleźć drogę do domu.
Morale bajki: Prawdziwa przyjaźń polega na pomocy i wsparciu, nawet w najtrudniejszych chwilach. Razem łatwiej pokonać trudności, a miłość do zwierząt uczy nas troski i odpowiedzialności.
