Bajka o żabie i myszy

Przeznaczenie: dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym


Dawno, dawno temu, kiedy świat był jeszcze młody, a zwierzęta potrafiły mówić, przy starym stawie pod cienistym wierzbowym drzewem mieszkała mała żabka – Zosia. Była radośnie skwapita, lubiła skakać po kamieniach, pluskać się w wodzie i śpiewać swoje piosenki. Cały dzień spędzała na spacerach wokół stawu, słuchając szeptu trzcin i śmiechu rybek płynących tuż pod powierzchnią wody.

Nieopodal, wśród korzeni starego dębu, mieszkała Myszka Mela – bardzo grzeczna i pracowita myszka, która codziennie zbierała ziarnka i dbała o swój dom. Choć była mała, to miała wielkie serce i zawsze pomagała innym.

Pewnego dnia Zosia, siedząc na liściu lilii wodnej, usłyszała ciche płaczliwe „pipipi”. Rozejrzała się i spostrzegła Melę, która utknęła w gąszcze chwastów. Woda zalewała jej nory i myszka nie mogła się wydostać.

– Pomocy! Ktoś mnie ratuj! – wołała Mela.

Zosia nie zwlekając, skoczyła do wody, dopłynęła do brzegu i sprytnie przecięła łodygi roślin, które otaczały Melę. Po kilku chwilach myszka była wolna!

– Dziękuję ci, Zosio! – zawołała Mela, całując żabkę w policzek. – Gdybym mogła, zaprosiłabym cię do siebie na herbatę, ale… mój dom jest teraz pełen wody.

Zosia uśmiechnęła się szeroko:

– To nic! Możemy zrobić coś razem! Ja znam się na wodzie, a ty na ziemi. Razem damy radę!

I tak się stało, że Zosia i Mela postanowiły wspólnie odnowić norek Meli. Żabka przynosiła kamienie i suche liście, a myszka układała je w porządku. Praca posuwała się szybko dzięki ich współpracy. Kiedy wszystko było gotowe, Mela zaprosiła Zosię na smaczną kolację z suszonymi owocami leśnymi i orzechami – rzadkość wśród żabek, ale Zosia była ciekawa nowych smaków!

Od tego dnia Zosia i Mela stały się najlepszymi przyjaciółmi. Spotykali się codziennie – żabka uczyła myszkę pływać, a myszka pokazywała Zosi, jak zbierać i przechowywać zapasy na zimę. Dzięki sobie uczynili swoje życie bogatszym i bardziej kolorowym.


Morale bajki:

Pomaganie innym i współpraca często prowadzą do pięknych przyjaźni. Każdy ma swoje talenty i siły – gdy je łączy się z drugimi, można osiągnąć naprawdę wiele.